İnsan Doğduğu Şehri İçinde Taşır

“Dönüşe 2 Yıl Kala”
 

İşiniz gereği, eğitiminiz gereği ve daha birçok sebepten dolayı doğduğunuz, büyüdüğünüz ve benliğinizle bütünleştiğiniz memleketinizden aniden taşınabiliyorsunuz.
Ama işin gerçeği şu ki; şehir insandan kolay kolay taşınmıyor.

Uzun zamandır başka bir şehirde yaşıyorum. Düzenim o şehirde, alışkanlıklarım, günlük hayatım o şehirde akıyor. Sokakları biliyorum; hangi yolda trafik olur ezbere sayabiliyorum, markete kimin hangi saatte geldiğini bile tahmin edebiliyorum. Çok tuhaf değil mi? Çoğu zaman gün içinde gördüğüm bir insanı yeniden görebiliyorum. Buna hiç alışkın değilim.

Büyüdüğün şehirden uzak kaldığın gibi, bir de ufak bir şehirde yaşamak açıkçası oldukça zor oluyor. Fakat zamanla bu durum şu cümleyi doğuruyor:

“Yani kısacası yaşamayı öğrendim.”

Ama ait olmak…

Sanırım o başka bir şey.

Çünkü insan doğduğu, büyüdüğü ya da ruhunu bıraktığı şehirleri içinde taşımaya devam ediyor.

Denizden gelen iyot ya da gevrek kokusunu,
vapur düdüğünü
veya sadece rüzgârın tenine değdiği anda irkilip birden kendine geliyorsun.

Ve bir anda özlüyorsun ama öyle büyük cümlelerle değil. Sessizce.
Kimseye söylemeden.
Söylesen ne çare?

Kim anlar ki seni?

Benim gibi memleket hasretine düşen anlar lakin… kalabalığın ortasında bile içine çöken o tanıdık hisle:

“Benim şehrim şimdi nasıldır acaba?”

Mesela bir şehri özlemek, sadece sokaklarını özlemek değilmiş; bunu öğrendim.

İnsan bazen o şehirdeki hâlini de özlüyormuş.

Daha hafif olduğu zamanları.
Daha az yorulduğu günleri.
Henüz bazı kayıpları yaşamamış hâlini.
Daha çok güldüğü kendini.

Bu yüzden memleket dediğimiz şey aslında sadece doğduğumuz yer değil.

Bir çocukluk sesinde, anne çağırışında, baba gölgesinde…
Bir pencere önüne vuran akşam güneşi misali içine işler o sıcaklık.

İnsan başka şehirlerde yaşayabiliyor.
Kök salabiliyor.
Hatta mutlu da olabiliyor.

Ama…

Köklerinin ait olduğu, gözünü açtığın ve büyüdüğün şehir senden hiç çıkmaz.

Ne kadar uzağa gidersen git, insan gecenin bir vakti gözlerini kapatıp aynı şeyi fısıldar:

“Bir gün yine döneceğim.”

Belki temelli, belki kısa bir süreliğine.
Veya sadece bir kahve içip o havayı içime çekmek için.

Ama döneceğim.

Çünkü insan, kendinden tamamen uzak yaşayamaz.