Portakal ormanı
Filmin başı tahtada başlar, hayatlarımıza giren “öğretmen”kimliğinde var olan kimlikleirn, bu işi neden yaptıkları, idealist olup olmadıklarından başlarayarak, aidiyet duygusuna kadar tamamlayan.
Kutsal Öğretmenlik, mesleğinin zaman içinde tüm diğer meslek grupları gibi sadece para kazanmak için yapıla gelen, özelliğinin yitirilmeye çalışıldığına hafif vurgularla.
Esas olarak zamanın bir yerinde gerek haylazlık, gerek dik başlılık, gerek hayal dünyalarının geniş rüzgarına kapılıveren insanlığın hangi meslek ve hangi konumda olursa olsun, özneyi kaybedişlerinin bir rengidir, portakal.
Bizim için önemli olan neydi, hayatta. Aşk sadece kişiden kişiye aktarılan bir duygu transferimi? Yoksa her eylem bir aşk mı taşımalı?
ETKEN VE EDİLGEN
Etken ve edilgen arasında süzülen ders başlangıcı ile disiplinli öğretmenin öğrencileri ile diyaloğu, saygın ve eğitimli bir duruşu olmasına rağmen zamanında diplomasını –zamansızlıklar- nedeni ile yetiştiremeyip, tekrar Tahran’a gidişi ve orada gerçek –zamansızlıkların- esasında hayatında hangi role sahip olduğunu.
İnsanların –özür dilemesi- gerektiği yerde bunu başarabilme gücüne her zaman sahip olması gerektiğini ve bir yandan da insanın büyürken zorlandığı sistemsel meseleleri, sürekli diğer insanları yok sayarak çözemeyeceğini, çok naif, şiirsel ve eğitim ile anlatmaya çalışan akıcı, yer yer romantik bir İran seçkisini, 14.Boğaziçi Film Festivali içinde izlemiş olduk.
Beni etkileyen kısımlardan doğru finaldeki rüzgâr kadar Portofino şarkısını Farsça duymaktı. İşte burada yine müziğin evrensellik boyutu apaçık devreye girdi.
Festival kapsamında ya da başka bir platformda izlemenizi öneririm.