Aro

Aro, gerçek adı ile Caroline, Türkiye’de.

Caroline Bergeron

Karşımızda hem bir sanatçı, hem de bir sevgi insanı var. Egolarından yanlarına yanaşılamayan nice kişileri düşündüğümüzde, onun sanatının içine, renklerin dünyası ile serpiştirdiği kendine has bir sevgi dili hâkim ve bu eşsiz.

Hem bireysel olarak kendisi, hem de iş üretim anlamında da nadir yeteneklerden.

Onunla ve bir diğer değerli sanatçımız, ,farklılıkların insanı Genco (Genco Gülan) ile bir araya gelmiş olmaktan son derece mutluyum.

İnsanı huzurlu kılan bir yanı var, Aro’nun.

Öyle meşakkatli yolculuk geçmiş ki eserler Türkiye’ye, İstanbul Galata’ya ulaşana kadar. Anlatılmaz, yaşanır.

O yüzden M2 Project bahçesinde sergilenen performans bana adeta –ıssız bir adada var oluşun, sanat yanı-kadar. Tüm bu zorlu süreçlerin, kargo yahut taşıyıcı sorumluluk sahiplerinin “sanata karşı bakış açılarına” geneli kapsayarak bir protesto niteliğinde gibi bir iz bıraktı.

Belki de bu en büyük taşıyıcı palet, diğer tüm taşıdığı eserleri kıskandı ve bana da yer verin dedi, kim bilir? Diyorum. Aro ve Genco’ya, gülüyorlar. Tabii ki gülecekler; çünkü onca zahmete el birliği ile müşterek bir sanat gerçekleşti. Ve bu satışa sunulacak. Hadi bir tüyo daha vereyim, tamamen doğaçlama olan bu etkinlikte, iş bitiminde fotoğraf alırken beni kırmayıp, ellerimi parmaklarımı, bembeyaz renge buladığım, elimin hamuru değil boyası ile bende bu zorlu palete artık tablo haline dokundum. Zamanın akışında orada; sağlı sollu ressamlar ve ortada bir yazar parmak izi var.

İnanın ellerimi yıkamadım, boyalı parmaklarım ile yazıyorum sizlere bu satırları.

Belki de sanatsal gerçekliğin bir tezahürüdür, Aro’ya bahsettiğim gibi -yıllardır ellerimi boyalara daldırarak- yer alacağı yere aktarım sağlamak ki, Aro’da bunca uğraş, çaba, yorgunluk sonrası canlı performans sonrası, sarılmak istiyorum, esere demişti.

Sanırım bu sevgi dili insanlarının bir özelliği. Herkesi, her şeyi sarmalamak düşüncesi. Art niyetsiz bakınca akış öyledir.

Öyle ya, evrenin her var olmuşun, bir dili var. O da direnişini satışa konarak gerçekleştirecek.

Biz de birer izleyici, canlı tanık olarak akışta –sevgi ve sanata özgürlük- dedik.

Kargo şirketinin Kanada’dan yola çıkarken sebep olduğu zorlu süreç, burada iki farklı ülkenin, iki farklı cinsiyetin ama sanata ve hayata benzeş yaklaşımları, soyut bir izdüşümüne sebep oldu.

Bellerini palete bağlı olarak fırçalarını, hayata tokuşturanların; her şeye rağmen hep bir yol muhakkak vardır çıkış için diyenlerin canlı performanslarına şahitlik etmek, inanılmaz mutluluk verdi.

Hepsinden öte hepsinin güpgüzel yürekleriydi, tüm gerçeklik. Bizi bir araya getiren o güzel sevgi dili. İnsan, kendi dilinden konuşabilen insanları bulduğunda tarifi zor bir mutluluk yaşıyor.

Kendilerinin süreçte yaşadıklarını hiç bahsetmeyelim. Siz kendinizden pay biçin değerli okuyucularım . Çok istediğiniz bir şeyin, yerine ulaşması için verilen çabayı, mücadeleyi. Ütüne üstlük, Türkiye’ye gelip, tekrar geriye gönderilme hikâyesi ve sonunda tatlıya bağlanınca.

Anlıyor ki insan demek ki bizler bir araya gelecekmişiz.

Bu da sevgili Aro’nun o güzel kalbinin rengi misali dökülen namelerinden aktığı gibi:

“Live for today 61 cm x91 cam eseri hakkında(Reflexion Collection)

-Dün üzerinde artık hiçbir kontrolüm yok. Yarının bana neler getireceğini ise hiç bilemem. Gerçek farkındalıkla yaşanan şimdiki an, olmamız gereken tek yerdir. Gerçek gücümüz yalnızca burada ve şimdi vardır; içimizden gelen doğal dürtülerde, karşılaşmalarımızda ve seçtiğimiz eylemlerde. Şimdiki anın sessizliği, içimizi rahatlatan derin bir nefes gibidir. Bizi özümüze, bedenimize ve ruhumuza yeniden bağlar. Her günü son günüm gibi yaşamayı seçtim; geriye dönüp pişmanlık duymayacağımdan emin olarak.”

İşin köprüsü niteliğinde, Aro’nun yakın dostu ve hepimizin bildiği “Sanatın Ekonomisi” kitabının yazarı ve bir nevi küratörü, esasen danışmanı Aylin Seçkin’n eşi, bu yaşanan zorluklar sonrasında fikir veriyor, ortak dostları akademisyen, sanatçı, ressam, yazar heykeltıraş, aktivist Genco Gülan ile bir düello neden olmasın?

Genco beyde fikre, fikir veriyor. Sanata, estetik bir bakış açısı ile yaklaşıp bir tür eskrim mücadelesi teklifini getiriyor ve şablon bu şekilde oluşuyor. Böylelikle bellerinden-tüm tabloların gelmesini taşıyan ve bir türlü gelemeyen taşıyıcı panele/palete bağlanarak karşılıklı fırçalarını ve sanatlarını yarıştırdılar.

Sonu berabere ve sanatla biten bu tatlı atışmanın renkler tercihi ise “Beyaz” ve “Siyah” oldu.

Aro (Beyaz)+ Genco (Siyah) renk kullandı.

Bir nevi pasaportlarımızdaki damgalar misali gelip-giden ve üzerinde tarihlerle bezeli, taşıyıcı paletten tarihler silinmeye ve rengârenk bir sıfırdan eser ortaya çıkmış oldu, sanatçıların görüş, düşünce ve onlardan yansıyan ellerindeki fırça darbeleriyle.

Ortaya çıkan eserde satışta olacak ve sergi M2 Objectif, bildiğiniz adı Bohem ART Galeride 5 Aralık 2026 tarihine kadar gezilebilir.

Ama siz bu satırları okurken, Aro ve çok değerli eşi, Kapadokya semalarında olacak.

Ne mutlu ki, bunca meşakkatten sonra ilk kez yolları Türkiye ile kesişen sanatçı, bakalım döndüğünde bizlerle neleri paylaşacak.

Güzel yürekli Aro’ya sormadan edemedim, boyalarla bu kadar arkadaş olan birine sorulabilecek en iyi soruydu ve elbette meraktı.

Bir sanatçının gözünden, enerjim ve rengim neydi? Her renk bir enerji, demişti.

O yüzden sordum ve her şeyle rose yani pembesiniz, dedi.

-Esmeralda, bana su verdi diyen Quasimodo, mutluluğunda daha da gülümsüyorum çünkü “sizde her şey pembe rujunuz, duruşunuz, bakışınız. Çünkü benim için Pembe renk, o çocukluğumuzdaki pamuk şekerdir. Yumuşak, tatlı, hoş, özel ve güzel.

Teşekkür ederim, ARO.

Dili, Sevgi.

Amacı, sanatı aracılığı ile “Umut” olmak.