Nöbet

                Ketçapın, kan ile yer değiştiği.

Açık ve bariz bir şekilde, günümüzde dünyanın pek çok yerinde “tüketimi hızlandırmak” olarak kullanılan, mekânlardaki “kırmızı” rengin, daha sakin ve dinlendirici bir renk olması gerekirken, hastane ortamlarına bile sirayet etmesi, filmin baştan ipucunu veriyor.

Bu bir toplu buhran hali ama bunu yeni kuşa üzerinden altını çizmekte.

Filmin başından sonuna kadar “günümüz gençlerinin” iş bulma, işe yerleşme, seçme ve seçilme düzenlerinde olası ihtimallerin ötesi, örtülü bir gerçeklik olarak ustaca gösteriyor.

Seyyar kamera kullanımı, içerdiği hastane ortamlarında cerrahın; doku, damar ve sinirleri büyüterek, daha met görmesini sağlayan Cerrahi Loupe (Lup Gözlük) takılmış ve yarı sistemsel nedenlerle robotlaştırılmaya çalışılan yeni doktor adaylarına bağlayan.

Filmi izlerken, yer yer –yok bu kadar  da olmaz-diyecek kadar kan revan içinde gidişatın tamamı, aslında kendi varoluşundaki kan kaybını vermekte.

Fransa –Belçika ortak yapım korku, gerim ve bilim kurgu ağırlıklı ve 113 dakika boyunca  anlatmak istediği bir meselesi var.

Filmin henüz başında ailenin tek doktoru olarak başarı ile mesleğini seçmiş ve acil serviste işe başlayan genç kızın, odasının hücreye benzemesi. Kaldığı döşek / yatağı kaldırdığında geçmiş kan izlerinin olması, sistemin insanın iliğini –kemiğini. Adeta bir kene / asalak gibi kanını emip, onu kendinden alarak yeni bir varlık yaratma kurgusu olarak karşımıza çıkıyor.

Başka Sinema tarafından izleyicilerle buluşacak film, başka hiçbir buhrana benzemeyen varoluş özümüze sokulan çomakları, bilim kurgu tadında sunmakta.

Yönetmen: Marion Le Coroller

Ve başrol oyuncusu, 2023 (The Baby)/ 2024 (The Mohican) filmlerinden hatırlayacağımız, bu filmde de son derece başarılı -Mara Taquin- ne kadar zorlanmışlardır, dedirtiyor.

Yapım şirketi, Windy Production, Tresor Films, Panache Productions