İstanbul
Parçalı bulutlu
17°
Adana
Adıyaman
Afyonkarahisar
Ağrı
Amasya
Ankara
Antalya
Artvin
Aydın
Balıkesir
Bilecik
Bingöl
Bitlis
Bolu
Burdur
Bursa
Çanakkale
Çankırı
Çorum
Denizli
Diyarbakır
Edirne
Elazığ
Erzincan
Erzurum
Eskişehir
Gaziantep
Giresun
Gümüşhane
Hakkari
Hatay
Isparta
Mersin
İstanbul
İzmir
Kars
Kastamonu
Kayseri
Kırklareli
Kırşehir
Kocaeli
Konya
Kütahya
Malatya
Manisa
Kahramanmaraş
Mardin
Muğla
Muş
Nevşehir
Niğde
Ordu
Rize
Sakarya
Samsun
Siirt
Sinop
Sivas
Tekirdağ
Tokat
Trabzon
Tunceli
Şanlıurfa
Uşak
Van
Yozgat
Zonguldak
Aksaray
Bayburt
Karaman
Kırıkkale
Batman
Şırnak
Bartın
Ardahan
Iğdır
Yalova
Karabük
Kilis
Osmaniye
Düzce
50,4441 %0.05
55,4873 %-0.15
6.137,89 %-1.59
64.676,01 %-0.05

Eşitliğin Ardına Saklanan Eşitsizlik ve YENİ Parti Kurultay Analizinden SÖZCÜ TV’nin Kapatılmasına

YAYINLAMA: | GÜNCELLEME:
Eşitliğin Ardına Saklanan Eşitsizlik ve YENİ Parti Kurultay Analizinden SÖZCÜ TV’nin Kapatılmasına

Yunus Emre, yüzyıllar önce “Yetmiş iki millete birlik ile bakmayan, şer' ile evliyâsa hakikatte âsîdir” diyordu.

İnsanları eşit değerde görmeyenin, eşitlik adına söylediklerinin ne kıymeti var?

***

Doğa eşitlik vadetmez. Ne dağlar ovalarla aynı yüksekliktedir ne topraklar aynı ölçüde verimli. Canlılar arasında da güç, yetenek ve yaşama koşulları bakımından sayısız farklılık vardır.

İnsan da bu doğanın bir parçası. Kimi daha güçlü, kimi daha zeki, kimi daha yetenekli. Peki doğanın farklı yarattığı insanlar, birbirleri karşısında neden eşit olmak zorunda?

Çünkü eşitlik, insanların birbirine benzediği iddiasına değil, farklılıkların kimseye bir başkasının hayatı üzerinde üstünlük hakkı vermemesi gerektiği düşüncesine dayanır.

Ne var ki insanlık tarihi boyunca tam tersi yapıldı. Güç, zekâ, soy, servet ve inanç farklılıkları, kimilerinin yönetme, kimilerinin boyun eğme gerekçesine dönüştürüldü.

Aristoteles bile bazı insanların doğaları gereği yönetilmeye uygun olduğunu savunarak köleliğin belirli biçimlerini doğanın düzeniyle açıklamıştı.

Doğrudur; doğa eşitlik değil, farklılıklar yaratır. Ancak bu farklılıkları ayrıcalığa, üstünlüğe ve başkalarını boyun eğmeye zorlayan bir düzene dönüştüren doğa değil, insanın kendisidir.

***

İnsanlık tarihi, çokça bu üstünlüklerin kurulmasının ve onlara karşı verilen mücadelelerin tarihidir.

İnsanlık tarihi, bir bakıma kimin kimle eşit sayılacağına ilişkin mücadelelerin de tarihidir. Antik Atina'da demokrasi vardı ama kadınlar, köleler ve yabancılar özgür erkek yurttaşlarla eşit siyasal haklara sahip değildi. İmparatorluklar ve sömürgeci devletler, başka halkları kendileriyle eşit görmeyerek onların toprakları, emekleri ve zenginlikleri üzerinde egemenlik kurdular. Sömürgecilik döneminde ırksal ve kültürel üstünlük iddiaları, bu eşitsizliği haklı göstermenin araçlarına dönüştü. Modern çağda ise devletlerin egemen eşitliği uluslararası hukukun temel ilkelerinden biri hâline gelmesine rağmen, ekonomik ve askerî güç farklılıkları devletlerin birbirleri üzerindeki etkisini belirlemeye devam ediyor. Böylece eşitliğin sınırları tarih boyunca genişlese de asıl çelişki ortadan kalkmadı: Eşitliği savunanlar, çoğu zaman kimin kendileriyle eşit sayılacağına da karar vermek istediler.

Dinler insanın Tanrı karşısındaki değerine ve eşitliğine ilişkin öğretiler geliştirirken, yeryüzünde kölelik, mezhep çatışmaları, sınıfsal ayrıcalıklar ve kadınlarla erkekler arasındaki eşitsizlikler varlığını sürdürdü. İnsanın Tanrı karşısındaki değeri ile başka insanlar karşısındaki konumu arasındaki çelişki, yüzyıllar boyunca ortadan kalkmadı. Çağlar değişti, üstünlük kurmanın gerekçeleri ve araçları değişti; fakat başkalarının hayatı üzerinde söz sahibi olma mücadelesi sona ermedi.

Eşitlik düşüncesi zamanla bu hiyerarşilere karşı verilen mücadelelerin de temel dayanaklarından biri oldu. Oxford Üniversitesi'nden siyaset teorisyeni Teresa M. Bejan, eşitliğin tarihini incelerken 1646 yılında İngiltere'de yaşanan dikkat çekici bir olayı hatırlatıyor. John Lilburne, yargılandığı mahkemede kendisinden beklenen saygı ve itaat gösterilerini reddediyor; aristokrat yargıçların önünde diz çökmüyor. Çünkü soylu bir aileden gelmenin kimseye başka bir insan karşısında doğuştan üstünlük sağlamayacağını savunuyor. Bugün sıradan görünebilecek bu davranış, insanların doğuştan farklı toplumsal konumlara ayrıldığı bir düzende, yerleşik otoriteye doğrudan meydan okumak anlamına geliyordu. Lilburne yalnızca kendisi için eşitlik istemiyordu; bir insanın diğerinden üstün sayılmasının hangi hakka dayandığını sorguluyordu.

Sonraki yüzyıllarda eşitlik mücadelesi büyüdü, fakat kendi çelişkilerini de taşıdı. Amerikan Bağımsızlık Bildirgesi insanların eşit yaratıldığını ilan ederken kölelik devam ediyordu. Fransız Devrimi özgürlük ve eşitlik bayrağını yükseltirken kadınlar siyasal hakların dışında bırakılıyordu. ABD'de siyahlar, 20. yüzyılın ortalarında otobüslerde bile beyazlarla eşit muamele görmek için mücadele ediyordu. 1955 yılında Rosa Parks, otobüste bir beyaza yer vermeyi reddettiği için tutuklandı; aynı ülkede 2008 yılında Barack Obama başkan seçildi… Kadınların, işçilerin ve sömürgeleştirilmiş halkların mücadeleleriyle de eşitliğin sınırları genişledi. İnsanlık, eşitlik uğruna ağır bedeller ödedi ve önemli kazanımlar elde etti.

Yüzyıllar boyunca yalnızca haklar değil, egemenliğin dayandığı ilkeler de değişti. Hanedanların yönetme ayrıcalığından halk egemenliğine, ayrıcalıklı sınıfların haklarından hukuk önünde eşit yurttaşlık anlayışına uzanan büyük bir dönüşüm yaşandı. Bir zamanlar mevcut düzene başkaldırmak anlamına gelen eşitlik talebi, bugün anayasaların, uluslararası sözleşmelerin ve hemen her siyasal söylemin ortak ilkesi hâline geldi.

Ne var ki burada çağımızın belki de en büyük çelişkisiyle karşılaşıyoruz: Eşitlik, uğruna mücadele edilen bir talep olmaktan çıkıp herkesin sahiplendiği bir söyleme dönüştükçe dönüştürücü gücünü kaybetmiş olabilir mi?

Bugün eşitsizliği savunmak için insanların doğuştan farklı haklara sahip olduğunu söylemek gerekmiyor. Herkesin kanun önünde eşit olduğunu ilan etmek yeterli görülebiliyor. Oysa bir işçiyle işverenin aynı hukuki haklara sahip olması, çalışma koşullarını belirlerken aynı güce sahip oldukları anlamına gelmiyor. Bir milyarderle asgari ücretlinin aynı oy hakkını kullanması, siyasal kararlar üzerinde aynı etkiye sahip olduklarını göstermiyor. Hukuk herkese mahkemeye başvurma hakkı tanıyor; fakat uzun ve masraflı bir davayı sürdürme imkânı herkes için aynı değil.

Bugün tüm dünyada ekonomik gücün siyasal güce dönüşmesi, eşitliğin önündeki en köklü ve dirençli engellerden biri. Oxfam'ın Ocak 2026'da yayımladığı araştırma, milyarderlerin servetlerini siyasal nüfuz elde etmek, kamu politikalarını etkilemek ve medya üzerinde güç kazanmak için nasıl kullanabildiğine dikkat çekiyor. ABD'de 2024 federal seçim harcamalarındaki her 6 dolardan 1’i, yalnızca 100 milyarder ailenin bağışlarından geldi. Servet yalnızca ekonomik bir ayrıcalık değil; siyasal kararları, kamu politikalarını ve toplumun geleceğini etkileme gücü…

Türkiye'de ise kamu kaynakları, ihaleler, imar rantları ve siyaset-sermaye ilişkileri üzerine yıllardır aynı tartışmaları yaşamaktan yorulduk. Sayıştay Dergisi'nde 2026'da yayımlanan bir araştırmaya göre, kamu alımlarında ilansız pazarlık usulünün payı on yılda yüzde 8,9'dan yüzde 37'ye yükselmiş. Kamu kaynaklarının kimlere, hangi koşullarda ve ne ölçüde rekabet içinde aktarıldığı, yalnızca bir ihale meselesi değil; ekonomik fırsatların eşitliği ve siyasal gücün sınırlandırılması meselesidir. Yıllardır tartışılan kamu ihaleleri, imar rantları, belediyelerdeki yolsuzluk iddiaları, kamu kaynaklarının belirli çevrelere aktarıldığına ilişkin soruşturmalar ve siyasetle sermaye arasındaki çıkar ilişkileri... Ekonomik gücün nasıl oluştuğu, kimlerin hangi imkânlarla büyüdüğü ve kamu gücünün kimlerin yararına kullanıldığı…

Hukuk herkese aynı ekonomik yarışa katılma hakkı tanırken, yarışın kurallarını ve fırsatlarını siyasal güç belirliyorsa, eşitlik nerede kalıyor?

Ekonomik güç, siyasal nüfuza; toplumsal ayrıcalık, daha fazla fırsata dönüşüyor. Böylece eşitlik kâğıt üzerinde genişlerken, kimilerinin başkalarının hayatı üzerinde çok daha fazla söz sahibi olduğu kara bir düzen varlığını sürdürüyor.

İşte hukuk, adalet ve demokrasinin asıl sınavı burada başlıyor. Çünkü bu kurumların temel işlevlerinden biri, gücü elinde tutanların başkaları üzerinde keyfî üstünlük kurmasını engellemektir.

Hukuk, güçlünün karşısında güçsüzün hakkını koruyamadığında; adalet, servete ve nüfuza göre farklı işlediğinde; demokrasi, herkese bir oy hakkı tanıdığı halde siyasal kararlar üzerinde bazılarına çok daha fazla etki imkânı sunduğunda, eşitlik yalnızca ve ancak bir vaat olarak kalıyor. Dahası; gücü sınırlamak için konulan yasalar, o gücü elinde tutanların çıkarlarına göre esnetilebildiğinde, eşitsizliği önlemesi gereken hukuk, bizzat eşitsizliği koruyan bir mekanizmaya dönüşebiliyor.

 

***

İşte eşitliğin gerçek sınavı… İnsanların kâğıt üzerinde aynı haklara sahip olmasından çok, bu hakları kullanırken kimlerin iradesine bağımlı kaldığına, kimlere boyun eğmek zorunda bırakıldığına bakmak gerekiyor.

Günümüzün eşitsizlikleri artık açıkça ilan edilen üstünlüklere dayanmıyor. Soyluluk unvanlarının yerini servet, makam ve nüfuz aldı. Eskiden doğuştan gelen ayrıcalıklarla kurulan üstünlükler, bugün ekonomik ve siyasal güç üzerinden yeniden üretiliyor. Birileri sahip oldukları güç sayesinde başkalarının hayatını, geleceğini belirlerken, herkesin eşit olduğu söylenmeye devam ediyor.

Esas tehlike de burada. Eşitliğin karşısına açıkça çıkılmadığında, eşitsizliğin kendisiyle mücadele etmek de güçleşiyor. Çünkü artık savunulması gereken bir ilkenin eksikliğinden değil, herkesin benimsediğini söylediği bir ilkenin hayata geçirilmemesinden söz ediyoruz.

Dört yüzyıl önce bir insan, başka insanların önünde diz çökmeyi reddederek eşitliğini savunuyordu. Bugün kimsenin fiilen diz çökmesi gerekmiyor fakat pek çok insan başkalarının iradesine boyun eğmek zorunda kalıyor.

Üstelik artık bu düzene eşitsizlik değil, eşitlik deniyor!

Yunus Emre ile başladık,  Âşık Veysel ile bitirelim.

Yunus Emre, insanın değerini kimliğinde, inancında ya da sahip olduklarında değil, insan oluşunda aradı. Âşık Veysel ise yüzyıllar sonra aynı hakikati, insanın insana sorduğu en yalın, en içten soruyla dile getirdi.

Yüzyıllar boyunca ne çok şey değişti… Ama insanın insana bakışındaki o eski mesele hala önümüzde duruyor.

Beni hor görme kardeşim
Sen altınsın, ben tunç muyum?
Aynı vardan var olmuşuz
Sen gümüşsün, ben sac mıyım?

 

YENİ PARTİ KURULTAY ANALİZİ

 

YENİ Parti'nin ilk kurultayı hayırlı olsun.

Türkiye'nin dört bir yanında mahallelerden ilçelere, illerden kurultaya uzanan bir örgütlenme ve seçim süreci yaşandı. Yüz binlerce üye sandığa gitti. Ankara'da 1.202 delege toplandı. Özgür Özel, tek aday olarak geçerli oyların tamamını alıp genel başkan seçildi.

Peki, bunca örgütlenmenin ve demokratik katılım iddiasının sonunda ne oldu?

Tüzükte esas kabul edilen çarşaf liste yerine blok listeyle seçime gidildi. Önce 80, sonra 150, nihayet 160 kişiye çıkarılan Parti Meclisi, genel başkanın hazırladığı listenin tamamını onayladı. Üstelik genel başkana Parti Meclisi dışından beş MYK üyesi belirleme yetkisi de tanındı.

İş, partinin en önemli yönetim organlarından birini seçmeye gelince neden çarşaf listeden vazgeçildi? Neden delegelerin adayları tek tek değerlendirip kendi tercihleriyle bir Parti Meclisi oluşturması yerine genel başkanın hazırladığı listeyle seçime gidildi? Özel ve İmamoğlu'na yakın isimlerin çarşaf listede birbirlerini doğrayacağı endişesi mi bu tercihte belirleyici oldu? Üstelik blok listeye rağmen bu isimlerden bazılarının çizik yemesi, buna karşılık adı sanı pek duyulmamış isimlerin listenin üst sıralarına yükselmesi…

Çarşaf liste zahmetlidir. Sayım uzar, adaylar yarışır, sonuçlar beklenir. Ama demokrasi zaten zahmetsiz bir onay işlemi değildir. Sandığın hızla kurulup kaldırılmasıyla değil, farklı tercihlerin özgürce yarışabilmesiyle değer kazanır.

Parti Meclisinin 160 kişiye çıkarılması da başlı başına demokratikleşme anlamına gelmiyor. Her üyeye yalnızca beş dakika söz verilse, toplantı 13 saati aşar. Elbette kurullar böyle çalışmak zorunda değil. Ancak bu kadar geniş bir organın nasıl tartışacağı, karar üreteceği ve genel başkanın önerilerine gerektiğinde nasıl karşı çıkacağı açıklığa kavuşmalı.

Parti Meclisi, kararların tartışıldığı bir siyasal organ mı olacak, yoksa önüne getirilen kararları onaylayan bir noter görevi mi görecek?

Bu genişlemenin başka bir siyasi anlamı daha tartışılmalı. CHP'den ayrılarak yeni partide siyaset yapan çok sayıda isme yönetimde yer açılması, kadroları bir arada tutma çabası olarak yorumlanabilir. Parti Meclisi üyelikleri, bir tür siyasi bağlılık güvencesine mi dönüşüyor? CHP'ye dönüş ihtimalini düşünenlerin dönüş biletleri, yönetimde yer verilerek mi iptal edilmek isteniyor?

Üstelik YENİ Parti'nin henüz ilk yılını doldurmadan bölünüp parçalanma ihtimali hiç de düşük değil. Parti içinde İmamoğlucularla Özelciler arasındaki çekişmeye ilişkin iddialar artık kamuoyuna yansımaya başladı. Farklı isimlerin sosyal medya hesaplarına yansıyan paylaşımları, ortak bir siyasi çizgi oluşturmanın kolay olmayacağına işaret ediyor. Siyaset üretmekte zorlanan bir yönetimin, parti içindeki bu ayrışmaları nasıl aşacağı belirsiz. Yapılacak itirazlarla YENİ Parti'nin bu kurultayının iptal edilmesi ihtimali de göz ardı edilmemeli.

Yerel seçimler öncesinde verilen ön seçim mesajları da hatırlanmalı. 2024'te aday belirleme süreçlerinde anketler, merkezi kararlar ve yapay zekâ destekli değerlendirmeler kullanıldı; ön seçim ise uygulanmadı. Şimdi kurultayda da çarşaf liste yerine blok liste tercih edildi. Demokratik yöntemlerin savunulmasıyla, karar anı geldiğinde gerçekten uygulanması arasındaki mesafe sorgulanmayı hak ediyor.

Ekrem İmamoğlu'nun emanetçisi olarak görülen Özel'in dile getirdiği “Önce Türkiye'yi, sonra da Atatürk'ün partisini geri alacağız” sözleri de ayrıca dikkat çekici. Yeni bir parti kurulmuş, örgütler oluşturulmuş, kurultay yapılmış; fakat CHP'yi yeniden kazanma hedefi hala gündemin merkezinde. Bu belirsizlik, milletvekillerinin ve yöneticilerin geleceğini de ilgilendiriyor. Seçim geldiğinde adayları kim belirleyecek? Seksen bir ilde örgütlerin söz hakkı ne olacak? Genel başkanın tercihleriyle örgütlerin iradesi çatıştığında hangi mekanizma işleyecek? Peki, CHP'yi bu noktaya getiren yönetim anlayışının, partiyi bölen tercihlerin, yerel yönetimlerdeki tartışmalı adayların ve belediyeleri yolsuzluk soruşturmalarının odağına taşıyan süreçlerin siyasi sorumluluğunu kim üstlenecek? Belediyeleri yönetemeyen bir siyasi kadronun, ülkeyi yönetme iddiasını seçmene kabul ettirmesi kolay değildir. Bütün bu sorunların hesabı verilmeden, hiçbir şey yaşanmamış gibi önce ülkeyi, ardından CHP'yi yönetmeye talip olmak nasıl bir siyasal sorumluluk anlayışıdır?

Üstelik bütün bunların ardından şu soru da ortada duruyor: YENİ Parti bağımsız ve kalıcı bir siyasi alternatif mi olacak, yoksa CHP'yi geri alma mücadelesinin geçici adresi mi?

Mansur Yavaş'ın kurultaya katılmaması da siyasi bakımdan dikkat çekti. Davet edildiği ve katılmamayı tercih ettiği yönündeki haberler dikkate alındığında, buradan doğrudan bir kopuş sonucu çıkarmak doğru değil. Ancak Özel'in, Ekrem İmamoğlu ve Mansur Yavaş gibi farklı siyasi ağırlıkları bulunan isimlerle ilişkilerini nasıl yöneteceği, yeni partinin geleceği açısından önem taşıyor.

CHP'deki yıkım süreci, Kılıçdaroğlu'nun hançerlendiği, iradesi sakatlanmış delegelerle gerçekleştirilen şaibeli kurultayla başladı; ardından yaşananlar partiyi ağır bir bölünmeye sürükledi. Kazanılan belediyelerin önemli bir bölümü el değiştirdi; AKP’ye, YENİ Parti'ye geçti ya da bağımsız kaldı. Bir ksımı da ata ocağında kaldı. Parti bu şekilde darmadağın edildi. Bölünme yalnızca parti kadroları ve belediyelerle sınırlı kalmadı, seçmene de yansıdı. CHP seçmeninin bir bölümü YENİ Parti'ye yönelirken bir bölümü CHP'de kaldı; önemli bir kesim ise kararsız, tercihini netleştirmeden gelişmeleri izliyor, bekle-gör tutumu sergiliyor. Kişisel iktidar mücadelelerinin bedelini parti örgütü ve seçmen ödedi. Şimdi ise CHP yönetimi, partide kalan ancak yeni yönetime mesafeli duran belediye başkanlarına açıkça saflarını belirlemeleri, aksi halde partiden ayrılmalarını söylüyor… Olması gereken de budur.

***

Bir başka mesele de basın özgürlüğü.

TELE1, Halk TV ve son olarak Sözcü TV'ye kayyum atanması, Türkiye'de basın özgürlüğü ve halkın haber alma hakkı açısından ciddi tartışmalar yarattı. Hukuki süreçlerin ayrıca değerlendirilmesi gerekiyor. Ancak medya kuruluşlarının yönetimine yönelik müdahalelerin gazeteciler ve basın emekçileri üzerindeki sonuçları da görmezden gelinemez.

Bununla birlikte, bu yayın kuruluşlarının geçmişte izledikleri yayın politikaları da eleştiriden muaf tutulamaz. İmamoğlu'nun siyasi çizgisini desteklemekle gazetecilik yapmak arasındaki sınırın bulanıklaşması, eleştirel seslerin dışlanması ve farklı düşünenlerin uzaklaştırılması… İmamoğlu hakkında ileri sürülen yolsuzluk iddialarını sorgulamak yerine, yayınları ve programlarıyla adeta bu iddiaları aklama çabası içinde olmaları… Belediyelerin finansman kaynaklarından beslenen medya kuruluşlarının bağımsızlığı ciddi biçimde tartışmalıdır. Kendi ayakları üzerinde duramayan, siyasi ve mali ilişkilerden bağımsız bir yayıncılık düzeni kuramayan medya yönetimlerinin bugün yaşanan süreçteki sorumlulukları sorgulanmalıdır. Bugün bu kuruluşların yöneticilerinin de geçmişteki tercihleriyle yüzleşmesi gerekiyor.

Demokrasi savunuculuğu yapan siyasi çevrelerin, kendi düşüncelerine yakın medya kuruluşlarıyla ilişkileri konusunda da artık kendilerine ayna tutmaları gerekiyor. Farklı görüşlere ne kadar alan açtılar? Eleştirel seslere nasıl davranıldı? Aynı siyasi çevreden gelen itirazlar neden düşmanlık olarak algılandı?

Sözcü TV'ye kayyum atanmasının ardından KRT'nin, ekranlarını ve mikrofonlarını Sözcü'nün yayıncılarına açması ise takdiri hak ediyor. Üstelik bugün KRT'de söz hakkı verilen isimlerin birçoğu, daha düne kadar o kanalın kapısından bile geçmeyen, ekranlarında görünmeyen insanlardı. Buna rağmen KRT, geçmişteki mesafeleri ve ayrılıkları bir kenara bırakarak dayanışma gösterdi.

Burada asıl korunması gerekenler gazeteciler, teknik çalışanlar ve diğer basın emekçileridir. Medya kuruluşlarının siyasi ve ekonomik ilişkileri tartışılırken, bu insanların emeği ve geleceği ikinci plana atılmamalı.

Kılıçdaroğlu'nun grup konuşmasında sergilediği tutum da aynı ölçüde takdire değer. Kendisine en ağır hakaretlerin yöneltildiği yayın kuruluşu söz konusu olduğunda bile basın özgürlüğünü ve basın emekçilerinin haklarını savundu. Bu hakkı teslim etmek gerekir. Basın özgürlüğüne sahip çıkmak, yalnızca kendi sesini değil, sana karşı çıkanların sesini de savunabilmektir.

Ayrıca Kılıçdaroğlu'nun Mekke Anlaşması'na ilişkin açıklamaları, tasarının TBMM'de kabul edilmesine destek vermesi ve ulusal çıkarlar söz konusu olduğunda hükümetle ortak tutum alınabileceğini ortaya koyması, Türk siyasetinde önemli bir tartışmayı yeniden gündeme taşıdı. Kılıçdaroğlu, hükümete değil, devlete destek verdiklerini özellikle vurguluyor. Bu yaklaşım, iktidara muhalefet etmekle devletin çıkarlarını savunmanın birbirinden ayrı olduğunu gösterme çabası olarak okunabilir. Geçmiş cumhurbaşkanlığı seçimlerinde muhalefetin devletle kavgalı olduğu algısının yenilgide ne kadar etkili olduğunu biliyoruz. Yüzde 50+1 sisteminde yalnızca kendi seçmenini değil, farklı siyasi kesimleri de ikna etmek gerektiği açık. İktidara karşı çıkmak başka, devletle karşı karşıya gelmek başkadır. Kılıçdaroğlu'nun bugün ortaya koyduğu tutum da bu ayrım üzerinden değerlendirilmelidir.

***

Türkiye'nin erken seçime doğru ilerlediği kanaatindeyiz. Siyasette son dönemde yaşanan gelişmeler, partilerin hazırlıkları ve iktidarın attığı adımlar, seçimin öngörülenden daha erken yapılacağı ihtimalini giderek güçlendiriyor. Bir erken seçim artık uzak bir olasılık değil, ciddi biçimde beklenmesi gereken bir gelişme…

Böyle bir dönemde siyasi partiler için asıl mesele yalnızca seçime hazırlanmak değil, ülkeyi yönetmeye talip oldukları anlayışı önce kendi içlerinde hayata geçirmektir. Çünkü demokrasi ve hukuk vadedenlerin, bu ilkeleri kendi örgütlerinde ne ölçüde uyguladıkları da önemlidir.

Özgür Özel ve arkadaşlarının eleştirdikleri siyasal düzen karşısında nasıl bir alternatif oluşturdukları, yalnızca söyledikleriyle değil, kendi örgütlerinde kurdukları işleyişle de değerlendirilecektir. Demokrasi, liderin örgüte güvenmesini gerektirir.

Bir siyasi hareket ülkeyi yönetmeye talip olduğunda, önce kendi içinde kararları nasıl aldığını, itirazları nasıl karşıladığını ve yetkiyi nasıl paylaştığını göstermek zorundadır.

Çünkü siyasette güven, kurultay salonunda alınan oyların çokluğuyla değil, o oyları veren insanların iradesine gösterilen saygıyla kazanılır.

 

Sadık ÇELİK

[email protected]