İçimizdeki Ormanın Adı: Zeus
Ben bir kafeste yaşayamam. İçimde orman büyüyor. Geçtiğimiz günlerde Antalya’nın Manavgat ilçesinde ormanın krallarından biri, adı Zeus olan bir aslan, kafesinden kaçtı. Tellere, duvarlara ve muhtemelen kendi kafesine sığmayan ve doğasını hatırlayan bir aslan.
Vedayı unutanlar için: Görüşürüz...
Birini ardımızda bırakmak için illa kapıyı çarpıp gitmemiz gerekmez. Bazen sessizce, bazen gülümseyerek, bazen de bir sözcükle terk ederiz birbirimizi. “Görüşürüz” demek de öyle bir sözcük işte. Ne zaman, nerede, nasıl. Hiç bilinmez. Sadece bir ses, bir yankı kalır içimizde.
Övgüyle zincirlenenler: Güç ve itaatin gizli yüzü
“Efendin tarafından sevilip övüldün diye daha az mı kölesin?”Blaise Pascal’ın bu sözü, yüzyıllar öncesinden bugüne uzanan bir yankı gibi. İktidar ve özgürlük arasındaki o bulanık sınırda insanın kendine sorması gereken temel bir soru bırakıyor ardında: Sevgiyle süslenen kölelik, kölelik olmaktan...
İfadeye ve Demokrasi Nodüllerine...
Bir sırrı uzun süre saklarsanız, her şey sır gibi gelir. Başlangıçta yalnızca bir taneydi. Küçük bir detay, belki de kimseyi ilgilendirmeyen basit bir giz. Ama zaman geçtikçe, saklanan o tek şeyin çevresine bir duvar örülür.
