Çocukla Seyahat Etmek: “Rotadan Çok Yol Arkadaşı Önemli”
“Haritasız Dünya” olarak başladığımız seyahat köşemizde bu hafta size bir şehirden, bir ülkeden ya da bir rotadan bahsetmeyeceğim. Bu kez biraz yolun kendisinden söz etmek istiyorum. Özellikle de bir çocukla çıkılan yoldan…
Bildiğiniz üzere uzun zamandır oğlumla birlikte seyahat ediyorum. Birlikte uçak beklediğimizi, vapurlara binip tren camlarından dışarıyı izlediğimizi gördünüz. Yeri geldi kaybolduk, yorulduk, plansızca bir sokağa daldık. Fakat şunu fark ettim ki; çocukla seyahat etmek, tek başına seyahat etmekten tamamen farklı bir deneyim.
Daha yavaşsınız.
Daha çok duruyorsunuz.
Daha çok bakıyorsunuz.
Ve aslında… daha çok görüyorsunuz.
Çünkü çocuklar bir şehre bizim baktığımız gibi bakmıyor. Biz müzeyi, tarihi yapıyı, meşhur restoranı ararken; onlar yerdeki taşı, duvardaki kediyi, denizin rengini fark ediyor. Bir yetişkinin “önemsiz” gördüğü detay, onların bütün gününü güzelleştirebiliyor.
Çocukla seyahatin bence ilk kuralı şu:
Mükemmel plan yapmaya çalışmayın.
Her dakikası dolu programlar, çocuklarla çoğu zaman işlemiyor. Sabah 9’da müze, 11’de kahvaltı, 1’de plaj, 3’te alışveriş… Kulağa harika gelebilir ama pratikte oldukça yorucu olabiliyor.
Programınızda mutlaka boşluk bırakın.
Bunu deneyimlemiş biri olarak özellikle söylemek istiyorum; çocukların bazen sadece durmaya ihtiyacı oluyor.
Bir diğer önemli konu: bavul.
Eskiden “Ne olur ne olmaz” diyerek fazla eşya taşırdım. Şimdi daha minimalim. Çocukla seyahatte gerçekten ihtiyaç duyduğum şeylerin listesi çok net:
-Yedek kıyafet
-Islak mendil
-Atıştırmalık
-Su matarası
-Küçük bir oyuncak / aktivite
-Mini ilk yardım çantası
İnanın, çoğu kriz açlıktan ya da yorgunluktan çıkıyor.
Bir başka tavsiyem:
Seyahati çocuğunuzun da yolculuğu hâline getirin.
Sadece “Biz buraya gidiyoruz” demek yerine, onu sürece dahil edin.
Gideceğiniz yeri beraber araştırın. Haritadan bakın. Orada ne yenir, konuşun. Hatta küçük görevler verin:
“Bu şehirde en çok kediyi sen say.”
“En güzel dondurmayı sen bul.”
“Bugünün fotoğrafçısı sensin.”
Bu küçük şeyler çocukların aidiyet hissini artırıyor.
Pars’a verdiğim görevlerin başında fotoğrafçılık geliyor. Sonrasında ise her gittiğimiz şehirden ya da ülkeden en güzel hediyeliği bulmak.
Ve bence en önemli detaylardan biri:
Beklentilerinizi bırakın.
Çocukla seyahat her zaman Instagram’daki gibi kusursuz olmuyor.
Bazen huysuzluklar oluyor.
Hatta çoğu zaman “Artık yürüyemem” krizleri geliyor. Bazen de en güzel manzaranın ortasında çocuk sadece tuvalet arıyor.
Bunu ben de en güzel manzaralardan birinde yaşadım.
Ama sonra… hiç beklemediğiniz bir anda elinizi sıkıca tutuyorlar.
Ve siz şunu anlıyorsunuz:
Aslında çocukla seyahatte görülen yerler kadar, birlikte kurulan bağ da önemli.
Benim çizgim hep şu olmuştur:
Çocuklara dünyayı göstermekten çok, dünyayı birlikte deneyimlemek kıymetli.
Ben seyahat ederken oğlumun gözlerinden yeniden bakmayı öğrendim. Onun ilk kez gördüğü şehirleri, ülkeleri ben ikinci kez ama bambaşka bir şekilde görüyorum.
Bu yüzden çocukla seyahat bazen yorucu ama hep öğretici.
Çünkü bavula kıyafet koyuyorsunuz…
Ama dönüşte valizinizde anılar, kahkahalar ve küçücük ellerin bıraktığı izler oluyor.
Aslında önemli olan, gidilen yerden çok kiminle gidildiğinin akılda kalması.
Benim için en güzel rota, yanımda oğlumun olduğu rota.
