Ricky Gervais’ten Deniz Göktaş’a mizahın coğrafyası: Alınmaktan alıkonulmaya
Son yıllarda tüm dünyada tekrar eden bir manzaraya tanık oluyoruz. Bir ülkede yönetimin muhalefete tahammülü daraldıkça, önce komedyenlerin sahnesi küçülüyor. Örüntüdeki asıl çarpıcı kısım ise şakanın içeriğinden çok, o şakayı dinleyen iktidarın kendine olan güveniyle ilgili olması.
Berlin'den Rosa'ya: Topal ayağıyla dans eden bir devrimcinin güncel mirası
Birkaç ay önce Berlin Yahudi Müzesi'nin o ağır, tarih yüklü koridorlarında adımlarken, dikkatimi çeken ve beni adeta olduğu yere sabitleyen isimlerden biri Rosa Luxemburg oldu.
Ege'nin iki yakası, iki zevk, iki kader: Biz t-rap’e teslim olurken Yunanistan kaliteli popu nasıl yaşatıyor?
Doksanlı yılların sonunda olduğunuzu hayal edin. Atina’da bir barda oturmuş, buzuki eşliğinde bir şarkıya eşlik eden kalabalığı izlediğinizi düşünün. Kulağınıza tanıdık notalar geliyor, “bu Sezen Aksu’nun bir şarkısı değil miydi? ” diyorsunuz kendi kendinize. Pek de haksız sayılmazsınız aslında.
Kırık çocuklukların savunma kaleleri: Mira’nın suskunluğu, Cem Taşkın’ın matematiği
Televizyon ya da dijital platform ekranlarında senelerdir aşina olduğumuz kötü adamlar ve iyilik melekleri arasındaki o siyah-beyaz çatışmalar; yerini yavaş yavaş gri alanlara, insanın iç dünyasındaki fay hatlarına ve psikolojik dehlizlere bırakıyor diyebileceğim iki yapımla karşılaştım yakın...
Çocukluğumuzun Dünya Kupası atmosferi geri mi geldi? Yoksa bu tasarlanmış bir nostalji mi?
2026 FIFA Dünya Kupası, Amerika Birleşik Devletleri, Kanada ve Meksika'nın ev sahipliğinde 48 takımla ve 104 maçlık yeni formatıyla düzenlenecek. Organizasyon etrafında şekillenen kültürel ve ticari ekosistem tamamıyla geçmişe ve özellikle de 1990’lar ve 2000’lerin başındaki futbol atmosferine...
