Pedro Almodóvar’ın, sinemasını onsuz anlamanın imkânsız olduğu yapım şirketi El Deseo’daki ofisinin duvarları, kariyerinin en unutulmaz anlarını özetleyen fotoğraf çerçeveleriyle kaplı. İki Oscar ödülünden birini kazandığında televizyon ekranından kendi çektiği bir kareden, Kırık Kucaklaşmalar (Los abrazos rotos) filmindeki Marilyn Monroe tarzı sarı peruğuyla Penélope Cruz'un ikonik sahnelerine kadar uzanan bir tarih yatıyor burada. Duvarlarda ayrıca, Taormina'da Quentin Tarantino ve John Waters ile çekilmiş bir fotoğraf; Ucuz Romanın (Pulp Fiction) dünya prömiyerinden ve doksanlara damgasını vurmasından hemen öncesine ait. "Filmlerinde travestilere yer verdiği için" Madrid'de Andy Warhol ile "İspanyol versiyonu" olarak tanıştırıldığı an... Ya da Bağla Beni (¡Átame!) filminin ABD'de pornografik olarak etiketlenmesini önlemek adına, Drag Race şöhretinden çok önce, kariyerinin başındaki RuPaul ile dev bir "X" harfinin önünde verdiği poz göze çarpıyor. Raflarında César, BAFTA, iki Altın Küre ve Goya gibi pek çok ödülün yanı sıra kitaplar ve çoğu dostu olan pek çok ünlü ismin hatırası yer alıyor. Javier del Pino ile bu anıları yâd eden yönetmen, hikaye gerektirdiği sürece birbirinden çok farklı projelere yelken açma yeteneğini koruduğunu belirtiyor ve ekliyor: "Artık eskisinden daha radikalim."
Acı Noel (Amarga Navidad): Yaratılışın gizemine dair karanlık bir arayış
Dün İspanyol basınında yer alan El País röportajına göre, Almodóvar'ın İngilizce projelerinden sonra kendi diline döndüğü ve "karanlık bir dönemde yapılmış karanlık bir film" olarak nitelendirdiği Amarga Navidad, 20 Mart Cuma günü izleyiciyle buluşacak. 2025 yazında çekilen film, tek kaçış yolu olarak işine sığınan bir kadın yönetmen ile yaratılışın gizemlerini çözmeye çalışırken hayal gücü felci geçiren bir erkek yönetmenin hikayesini anlatıyor.
Karakterler birbirlerine hayat veriyor; adam kadının hikayesini anlatırken, bazen karşılıklı diyalog halindeymiş gibi görünüyorlar. Almodóvar bu durumu, "Acının çok önemli bir yere sahip olduğu ve aynı zamanda senaryo yazan bir yönetmene ilham kaynağı olduğu bir film," sözleriyle özetliyor. Kadrosunda Bárbara Lennie, Aitana Sánchez-Gijón, Milena Smit ve Vicky Luengo'nun yanı sıra Leonardo Sbaraglia, Patrick Criado ve Quim Gutiérrez'in yer aldığı yapım, her karakterin kendi yasıyla başa çıktığı, mizah dozunun da eksik olmadığı bir anlatı sunuyor.
Kendi sinemasına eleştirel bir bakış ve otofiksiyon
Yönetmen, sinemada otofiksiyonu bir kez daha keşfe çıkıyor. Filmin başrol oyuncuları kendisiyle aynı mesleği paylaşıyor ve Leonardo Sbaraglia'nın durumunda belirgin bir fiziksel benzerlik göze çarpıyor. "Filmdeki diyalogların çoğu doğrudan benim deneyimlerimden geliyor; sinema, kendim veya gerçeklik hakkında ne düşündüğümü yansıtıyor" diyen Almodóvar, kelimenin tam anlamıyla olmasa da kendi ilham perisine dönüşüyor. Paralellikler oldukça belirgin olsa da itirafları bu türün ötesine geçiyor: "Bütün filmlerime kendimden bir şeyler bulaşmış durumda ve hepsi yapıldıkları dönemi yansıtıyor. Birbirlerinden çok farklılar ama hepsi filmografimin bir halkasını oluşturuyor. Sadece fiziksel olarak değil, ele aldığım ve önemsediğim temalarda da yaşlandığım belli oluyor." Yönetmen, 8 Mart tarihli güncel demecinde de altını çizdiği üzere, bu filmde "kesinlikle var olduğunu ve tamamen kurgusallaştırıldığını" vurguluyor.
Yazarların tehlikeli dünyası ve yaratımın sınırları
Acı ve Zafer (Dolor y gloria) filminde, yönetmenin kendi annesinden ilham alan Julieta Serrano'nun canlandırdığı karakter, oğlunu komşularını hikayeleri için kullanmakla suçlar ve "artık hiçbir şey anlatmamasını" isterdi. Amarga Navidad da bu yoldan gidiyor ve hikaye gerektiriyorsa bildiklerini kullanmanın (üçüncü şahısların mahremiyetini ifşa etmek anlamına gelse bile) ne ölçüde etik olduğu ikilemini gündeme getiriyor. Almodóvar bu durumu şöyle açıklıyor: "Biz yazarlar tehlikeliyiz, özellikle de -ve en kötüsü- sevdiğimiz ve etrafımızı saran insanlar için. Çünkü hayatımızın bir parçasını onlar oluşturuyor. Yine de yakınlarımdan ilham aldığımda her zaman izin istedim ve materyali onlara önceden gösterdim. Eğer bana 'Bak Pedro, bunu çıkarmanı tercih ederim' deselerdi, sanırım çıkarırdım ya da o filmi yapmazdım."
Belki de ilk kez bir film, hangi konularda hata yapabileceğini göstermek için puanlanmayı ya da yargılanmayı beklemiyor. Karakterlerden birinin senaryodaki rolünü sorgulamaya başlamasıyla, film kendi kendini eleştiren bir yapıya bürünüyor. Hatta karakter, Almodóvar'ın kendisini ve sinemasını da sorguluyor. Usta yönetmen bu durumu, "Beni en çok güldüren şey buydu; önce kendime saldırıyordum ama sonra film ikiye bölünüyor ve kendi kendini sorgulamaya başlıyor. Filmle ilgili en çok gurur duyduğum şey bu," diyerek özetliyor.
