Pazartesi sabahından beri bir zifiri karanlığın içindeyiz… Soğuğun ortasında; perişan, aç bîilaç, yardıma muhtaç… İki büyük zelzele Güneydoğumuzu tarumar etti çünkü!
Çoluk-çocuk, genç-yaşlı milyonlarca insan bu büyük felaketten etkilendi… Bazı evler kum taneleri halinde döküldü; un ufak oldu! Enkaz altında yatan çok kişinin hayali gibi!
Halk birçok durumda olduğu gibi bu felakette de kendi göbek bağını kendi kesmek zaruretinde bırakıldı...
Sosyal devlete sahip olamamanın acısını bu müşkil vaziyette bir daha duyduk…
Yıkıma uğramış birçok yere günlerce tek bir ekip gidemedi… Hiçbir hazırlığın yapılmamasının öfkesi yerini hiç dinmeyecek bir hüzne bıraktı… Milletçe kahrolduk, mahvolduk!
Büyük tahribata uğramış binalar arasından yükselen bağırışlar, çağırışlar ve yardım çığlıkları birkaç gün sonra yağan karın altında derin birer sessizliğe dönüştüler…
O illere düşen her kar tanesi bizim üzüntüden alevlenen yüreğimize düşüp eridi ve gözyaşı halinde milyonlarca şakaktan süzüldü…
Türkiye Cumhuriyeti’nde bırakınız insanları, canlıları; dağ üzüldü; taş, gök, derya üzüldü…
Köşe yazısının tamamını aşağıdaki linkten okuyabilirsiniz.
