Bir şiir konsa, mumlara.
Orhan Veli, üşümüş gibi…
Öğretmen dostum, iletti. Bir yandan kendisi küçük çocuklara eğitim verirken, bir yandan Edebiyatın içselliğini yaygınlaştırmak.
“Orhan Veli’nin İlk Aşkı.” Bu kez yeni bir şiiri paylaştı, Küçük İskender’den.
Tarih, edebiyat ve yaşanmışlıklar yansırken öğretmenlerimizin kıymeti. Sevgili dostum, yazar, düşün insanı, Adnan Binyazar ile kayıplarımız ardından konuşurken bana: “Emel, biz masalları BİR VARMIŞ BİR YOKMUŞ diye anlatırız.” dedi. Büyüklerimizin dimağlarından yükselen, aslında yürek seslenişlerinin tezahüründen başka bir şey değildir. Ne derinden etkiledi ve sustum biran.
Hayat, öğretirken bizi demler. Tıpkı bir taze çayın, insanlık için yanması gibi. Böylelikle süzülen içsellik, kelimelerden taşar. Bir bakmışız kelimeler treni gibi çoğalmışız.
Şişli, Atatürk Evi, yine bir 19 Mayıs ve Atamızın, sadık Seymenleri ile beraberiz. Seymenler’den ömrü uzun olsun, Yaşar bey…
