Beyazıt Camii’nden akşam ezanı yükselirken, önündeki geniş meydana bakmaya devam etti. Biraz sonra beklediği misafir de karşıdan göründü. Ayağa kalktı. İki adam tokalaştılar. Beyazıt’ın ünlü ‘Çınaraltı’ kıraathanesinde bir masaya oturdular. Bir iki hal hatır sorusundan sonra asıl konuya girdiler.
Edebiyattan, daha çok da şiirden söz ediyorlardı. Beyaz saçlı misafir, kendisinden daha genç görünen öteki adama bir ara ‘Masa da Masaymış şiirin gerçekten de çok güzel’ dedi. Öteki adam bu övgüye sevineceğine kızar gibi oldu. ‘Üstad benim başka şiirlerim de var, bıktım artık ben o şiirden dem vurulmasından’ diye yakındı.
Beyaz saçlı adam gülmeye başladı. Bu duyguyu iyi biliyordu. Kendisi de bunca zamandır şiir yazmasına rağmen hep bir tek şiiriyle anılmaktan bıkmıştı. ‘Masa da Masaymış’ şiiriyle adeta özdeşleştirilmiş olan Edip Cansever gibi, kendisi de sonraları birçok iyi şiir daha yazmış olmasına rağmen, hep ‘Fahriye Abla’ şiiriyle anımsanmaktan bıkıp usanmıştı.
