Şarkılar kime, kimlere dokunmamıştır ki? Şarkı var, eser var, sanatçı var elbette. Ama hem “nitelikli”, hem “aydın” olup, her türlü baskıya karşı, bunu hiçbir zaman sömürü malzemesi yapmadan; salt sanat ve barış çerçevesinde üreten olmak sanırım en zoru ama mükâfatı da en büyük olanı.
HALK UNUTMAZ
Yine dev bir sahnede, uzun süre çalışmaların yelpazesi açılıveriyor. Sevgili Timur Selçuk, çok huzurlu olmalı. Hep yaşayacağı zaten belli ama yaşatılması çok daha onurlu. AKM Salonunu dolduran seyircilere bakıyorum, finalde ayakta alkışlamalarını izliyorum. Gözlerim doluyor. Yaşamak bu işte! Kızlarının kanatları üzerinde yine yine yeniden yükselen bir Timur Selçuk.
Sanki üç yıl önce Zincirlikuyu’nda değildi, hala perde kapandığında piyanosu başında aksinin kadife zemine, ay’ın şavkı gibi vurmakta.
“Ekomoni tıkırında” eserinde coşan izleyicinin, “Karantinalı Despina” da, ya da “İspanyo Meyhanesi”nde coşmaması mümkün mü?
