Bir el sallamayla iş bitmiyor; bir açık yara, her kayıpta kendini anımsatıyor. Hele böylesi, herkesin sırça köşklerinin cumbasına oturup, iki yudum kahve arası hayatın içine daldıkları zamanlardan geçerken.
Yaşamak, şakaya gelmez, demiş şair.
Şairler, hem de iyi şairler, iyi söz söylerler. Zaten ister bir öykü, bir masal, bir senaryo, bir roman, şiirin temelde evlatları değil midir?
Şiirimizi kaybediyoruz. Evet, evet...
