Dostlarla demleniyoruz…
Daha iki gün önce söylemişim, hastaneye gidip, aramızdan ayrılmadan son bir kez görebileyim. Netice de benim, çocukluğumun özel ismi, bu dünyaya üç, dört numara fazla gelenlerden…
Tesadüf o ki, çocukluğunu bilen arkadaşı ile demlenirken, o söyleyiveriyor ve gözyaşlarıma hâkim olamıyorum. Evet, bu dünyaya kazık kakmayacağız. Elbette kabulümüz, gidenleri saygıyla uğurlamak. Evet, herkes kendi doğasına uygun olanı gerçekleştiriyor ama biraz fazla değil mi, bu yük? Niye kötüler, bu kadar çok varlar? Neden, sevgileri sunanlar, hem rahat yüzü görmüyor, görmemeleri için ise kötüler, ellerinden geleni yapıyor, sonrada sanki iyiymişler gibi metiyeler düzüveriyorlar!..
