SANA DÜN EMİNÖNÜ’NDEN BAKTIM İSTANBUL…
Hala karınca yuvası gibisin. Karmaşan hala devam ediyor. Bir telaş, bir telaş. Hala 72 millet etrafta, konuşmalar Babil kulesini anımsatıyor. Güvercinlerin kanat sesleri, martıların çığlıkları, vapur düdükleri birbirine karışıyor…
Tam bir kaos!
İlk kez gördükleri İstanbul’u anlatmaya çalışan yabancıların en çok kullandıkları sözcüğün “kaos” olduğunu biliyorum.
ÇILGIN BİR DANS
Ama sıradan bir kaos değil!
Bir yabancı dostum, “İstanbul’un kaosu farklı,” demişti. “Bir koreografisi var.”
Yani bir düzeni var. Yani, tüm bu karmaşa çılgın bir dans olarak da da görülebilir. Hiç eksik olmayan gürültü de, onun kakafonik fon müziği.
